Verhalen

Toen ik nog maar net naar school ging, groep 1 of 2, juf Els zei dat we de volgende dag iets moois mee moesten nemen. Ik nam een van mijn moeders porceleinen kopjes mee, zo’n mooie met bloemetjes. Aan het einde van de dag, toen we allemaal in de rij stonden om naar buiten te gaan, liet ik hem vallen. Ik ging huilend naar huis toen.

Dat kopje ben ik, en iedereen anders die thuis zit of heeft gezeten. Je kan het kopje lijmen, het ziet er misschien wel goed als nieuw uit, maar het kopje blijft altijd kapot. Je kan mij best weer naar school forceren en het kan best goed gaan, maar het zal nooit meer zijn hoe het eerst was.