Verhalen

Een kaarsje voor jou,
die zo hard heeft gestreden.
Steeds weer naar die plek,
waar je je niet gehoord en gezien voelde.
Waar je jarenlang overvraagd werd,
maar de juffen dit steeds wegwuifde.
Ze zagen notabene niks aan je,
dat het steeds slechter ging met je
en je veel lichamelijke klachten had,
leek niet belangrijk.
Totdat je in een rolstoel belandde en er een angststoornis werd gediagnosticeerd,
toen werden onze zorgen eindelijk wel begrepen.
Er werd een overstap naar het speciaal onderwijs geregeld,
maar de overvraging en de stress hadden al te lang geduurd.
De emmer was vol en dat is hij nog steeds,
alleen het woord school levert al paniek op.
Alles is snel te veel, maar we genieten van de kleine dingen die wel gaan.
Voorlopig ben je thuis, wij leren jou wel wat je nodig hebt.
Thuis mag je jezelf zijn en leren op je eigen tempo, door alledaagse dingen.
We bakken koekjes, leren over konijnen, gaan naar de markt.
Je hoeft geen toetsen te maken en goede cijfers te halen. Je hoeft alleen maar jezelf te zijn.
Wij zijn trots op je! En op al die andere 20.000 thuiszitters voor wie geen passend plekje is. Vanavond steken we een kaarsje op voor jullie allemaal.