Verhalen

Soms ben ik moe moe om te knokken als hulpverlener voor jongeren en/of kinderen die anders denken en/of anders zijn.

Soms ben ik blij en gelukkig om te zien dat het gesnapt wordt dat mensen meebewegen dat mensen luisteren en doorvragen.

Soms ben ik mamma en geraakt door het feit dat mijn twee prachtige kinderen als niet “normaal” worden gezien en ik als mamma te lief, te luisterend, te meebewegend wordt gezien.

Soms ben ik in balans dan klopt dat wat ik als HBer doe hoe we zijn, waar we zijn.

Soms heb ik dat steuntje nodig om te beseffen dat ik niet alleen ben dat wij niet alleen zijn. Dat er plekken zijn waar kinderen en volwassenen die anders zijn floreren en dat we samen dat radertje zijn wat verandering teweeg brengt!

X Ilse